
نبودن هایت آنقدر زیاد شده اند
که هر رهگذری را شبیـﮧ تو می بینم !!
نمی دانم غریبـﮧ ها ” تـــــــــــــــ ــــو ” شده اند
یا تو ” غریبـــــــــ ـــــــــــــــــﮧ ” ؟؟!!


کاش میفهمیدی
قهر میکنم تا دستم را بگیری
وبلند بگویی....بمان...
نه اینکه شانه بالا بی اندازی و بگویی....
هر طور راحتی...!


گـاهـیـ وقـتـا
دلـم فـقـط سـنـگـیـنـیـ نـگـاهـت رو مـیـخـواد
که زُل بـزنـی بـهـمـــ
ـ و مـ ـن بـه روی خـودمـ نـیـارمـــ


مـدتهـآسـت
چهـره ات رآ در ذهـنـم نقـآشے مـےڪنـم . . .
عـآشقـآنـﮧ ، ڪآرم را خـوب بلـدم !
هـیــــــس . . .
بیـن خـودمـآטּ بـآشـد ،
بـدجـور سـر ڪشیـدטּ چشمـآنـت گیـر ڪـرده ام . . .


سخــــت تریــــن فعلــــی کــــه ,
برایــــت بــــه سادگــــی صــــرف کــــردم ...
" عمــــــــرم " بــــود ......!

بـــہ خــُـدآ ڪــــآفــــَـر اَگــــر بـــود بــــہ رَحــــم آمـــده بـــــود
زآטּ هـَـمـہ نـــآلـــہ ڪـہ مــَـטּ پـــیــش ٺـــو ڪــــآفـر ڪـَــردَم



چقدر کم توقع شده ام
نه آغوشت را می خواهم نه یک بوسه نه دیگر بودنت را..
همین که بیایی و از کنارم رد شوی کافیست
مرا به آرامش می رساند….
حتی اصطکاک سایه هایمان…
احساسم را تربیت میکنم
زیر بادِ گریه نکردنها
و جملات نامفهومی که با خود هی تکرار میکنم:
قوی باش... قوی باش... قوی باش... رفتن نزدیک است.
| ϰ-†нêmê§ |