

دلتنگی هایم را نشاندم روی دوش بادبادک
و فرستادمشان به آسمان...
بــــآرآن می بــآرد!


صف می کشند دلتنگی های من،
چون دانه های تسبیح به نخ کشید شده...
چقدر بگردانم دانه ها را،
تا تــــو بیایی . . ؟!


تقصیر تو نیست !
تقصیر من بود !
آن روز که عشق را در چشمانت خواندم
فراموش کردم که
این نیز بگذرد


وای از لحظه ای که یادم میفته
یک چیزی رو باید بهت بگم ...
اما
تو دیگه نیستی...


جایی نمانید که مجبور باشند شما را تحمل کنند
جایی بروید که بودنتان را جشن بگیرند....

| ϰ-†нêmê§ |